دنیا را بد ساختند ..........

      کسی را که دوست داری تو را دوست ندارد

      کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نمی داری

      اما کسی که تو دوسش داری و او هم دوستت دارد،

      به رسم و آیین هرگز به هم نمی رسید و این رنج است

      زندگی یعنی این............

                                             ((    دکتر شریعتی    ))

عطر گندم میده دستات ! چشمات از جنس بهاره !

با نم بارون چشمات ، خیس میشه ابر وستاره !

پشت مکث عاشقونت ، یه بغل گلایه داری !

کاش می شد برای یک بار ، سر رو شونه هام بذاری!

تازه ای ! تازه ی تازه! تازه تر از یه تولد!

کاش دل ساده و تنهام ، این جو عاشقت نمی شد!

ته آسمون چشمات ، خونه امن غروبه!

غم سنگین نگاهت ، واسه گریه هام چه خوبه!

چتر دستاتو رها کن روی گونه های خیسم !

تا نفس تو سینه دارم فقط از تو می نویسم !

پشت اون نگاه داغت ، یه زمستون بلنده !

می دونم که غصه داری ، گر چه اون لبات می خنده !

نذار فاصله بیوفته ، بین تو با این ترانه !

واسه زنده بودن من ، تو شدی تنها بهانه!

لازم دونستم توضیح بدم بعضی از شعرها از خودم هست نه همه اونها  یعنی در حقیقت سه تا شعر ...

شعر افسوس ــــ شعر ستاره ـــــ شعر غم

همیشه شاد باشید.

تو را دوست دارم.....

هيج چيز نمي تواند بين من وتو فاصله بيندازد  ، نه ديوار نه سيمهاي خاردار ، نه  چيز ديگري ....

اگر تو در كنارم باشي، مي توانم با اولين قطاري كه از دور دستها مي آييد به سوي پاييز بروم،

جنگلهاي وحشي را بر زانوانم بنشانم ونوازش كنم ، با كودكان در آسمان هفتم قدم بزنم و دفتر شعرم را روي شمعداني هاي دلتنگ بگذارم.

با تو آوازهاي برهنه من شنيدني  و اشكهاي عاشقانه ام  ديدني است ، با تو چراغي كه در قلبم خاموش شده است ، به نا گاه روشن مي شود و معجزه هاي معطر دور  و بر مرا فرا مي گيرد .

پيش از آنكه نگاه ساده ام را حراج كنم بيا  ومرا از اين خيابانهاي شلوغ  عبور بده ! بيا تا با هم از نردبان مهتاب بالا برويم ولابه لاي پرها ي  فرشتگان  به دنبال پاييز و برگ هاي زردش بگرديم .

بيا قبل از اينكه مردگان به سرازيري صبح برسند ، از خاكستر خودمان بيرون بياييم و دور از سنگ هاي سياه در افقي  روشن نماز بخوانيم  .

بيا گيسوان تر خود را كنار درياي ودر باد شمال  رها كنيم و آنقدر اوج بگيريم  تا عاشقان قديمي دوباره  براي هم نامه  بنويسند

                                                  ......... تك بيتيهاي ناب........

                                                   چه زيان ترا ُ من برسم :به آرزويي(aji)

                                                  طلب عشق زهر بي سرو پايي نكنيم(aji)

                                                              دستم اگر رسد به خدا مي رسانمت (شهريار)

                                                              براي چيدن گل انتخاب لازم نيست(قيصرامين پور)

                                                             عقده دردل داشت ، روي خاك خالي كرد

                                                 اي به ديوار دلم از همه منقوش ترين (aji)

                                                             از هرچه ، هرچه ، هرچه رميدم نيامدي

                                                           خالي ازدرياست آغوشم نمي دانم كي ام

                                                   آن كه در عشق تو بي نام ونشانست منم (aji)

                                                بس كه پرزد درقفس اين مرغ ازپروازماند(aji)

                                                          كي به مسجد سزد آن شمع كه بر خانه رواست (ملك الشعر

                                                           خسرو طاقت ندارد درجفا ،فرهاد هست  

                                               ورنه غم نيست كه در عشق تو رسواي جهانم (aji)

                                                          اندر سفرعشق ، مراهمسفري نيست (بسطامي)