يكبار خواب ديدن تو به تمام عمر مي ارزد،

پس نگو!...

كه روياي دور از دسترس خوش نيست، قبول ندارم...

گرچه به ظاهر جسم خسته است ولي دل درياييست،

تاب و توانش بيش از اينهاست،

دوستت دارم و تاوان آن هرچه باشد، باشد...

دوستت خواهم داشت بيشتر از ديروز،

باكي ندارم از هيچ كس وهركس،

كه تو را دارم عزيز...

مرا از ياد خواهي برد و من از ديدگان سرد تو يك چيز ميخوانم،

سرد و غمگين و تلخ،

خداحافظ...

مرا از ياد خواهي برد و ازيادم نخواهي رفت. من اين را خوب ميدانم

كه روزي هم مرا از خويش خواهي راند وقلبت را كه روزي آشيان گرم

عشقم بود، خواهي برد.

تو از يادم نخواهي رفت و من باخاطراتت زنده خواهم بود.

چه غمگينم از اين رفتن و از اين روزهاي سرد تنهايي چه بيزارم،

مرا از ياد خواهي برد و ميدانم كه از يادم نخواهي رفت...

میخوام اصلا ...........

خوب شد...........

جاي تو خالي عزيزم در كنارم ، ما به ياد تو زنده ايم اما تو به ياد كي زندگي مي كني !

من به خوبی ها ونیکی های بی حد شما نمی رسم و دیگر واژه ای از خوبی وعشق نمانده که من از تو نشنیده باشم .

 من در مقابل بزرگی شما پوچ هستم و شما با بزرگیتان اوج آسمان ها را فتح

کرده اید

 حتی آسمان و گل سرخ وگلهای نیلوفرآبی به مهربانی وخوبی شما اعتراف کرده اند  و کویر گرمی خودش را از صدا ونفس های گرم تو می داند.

 چشمهایت مانند ستاره ای براق و خیره کننده مرا درخود گرفت و چشمای خیس ونمناک من به خاطر همین خوبی هاست که به عشق تو و وجود تو عادت کرده ووابسته به توشده است.

من ... !

تمام گلها را براي تماشاي تو مي اورم ، تا گل بودن را  از تو بياموزند

و ستاره را به اغوش شب مي سپارم  تا همچنان نورش را از تو بگيرد  تا شايد از نوري كه از تو مي گيرد ديدگان ماهم نوري بگيرد

دوستت دارم به اندازه يك دنيا پر از عشق ، هرچي هم كه اين كلمه را به تو بگويم بازهم برايم تازه است و با گفتنش روحم تازه ميشود واحساس راحتي مي كنم . 

چرا وقتي به گل مي گويي دوستت دارم  و بيشتر ميخواهي  او را ببويي ، او بيشتر خوارهايش را در بدنت فرو مي كنه  ،   نمي دونم چرا ... ؟

در دلی هم بوته شوقی نمی روید.

لولی مستی نمی بینم که دست افشان غزل خواند.

زندگی در کام مرگ بی سرانجام است.

مرگ را در عالم ما زندگی نام است...

آسمان زير بال اوج تو بود، چه شد اي دل كه

خاكسار شدي؟

سر به خورشيد داشتي و دريغ، زير پاي ستم غبار شدي!

ترسم اي دلنشين ديرينه، سرگذشت تو هم زياد رود،

آرزومند را غم جان نيست،

آه اگر آرزو به باد رود...

ساعتها رو به روزها گره مي زنم و روزها رو به شبها مي بافم.
همه لحظات تنهائي ام رو تو خیابان پاییزم ميذارم وبیرون می آیم.
مي خوام خاطراتم رو هديه کنم به آينده، آينده رو هديه کنم به زندگي،
زندگي رو هديه کنم به عشق و عشق رو هديه کنم به«   تـــو  »!
و تو رو ...

آخه« تـــو» رو به کی میتونم هدیه کنم ؟

نه به هیچکس ....... !

« تـــو» رو میسپارمت دست اونی که خیلی بیشتر از من دوست داره

اگر آن را پیدا کردم ... !

ولی به خدا تمام گريه هايم را ديد و شنيد و رفت ،كم كم حس كردم كه براي او تكراري شدم و حس كردم كه ديگه من را دوست نداره ، فهمیدم يك عروسك جديد خريده و از پيشم رفته ...

این روز ها چقدر هوای تو می کنم             حتی غروب گریه برای تو می کنم

گاهی کنار پنجره می شینم و                 چشمی میان کوچه ها رهایی تو می کنم

خیره به کوچه می شوم اما تو نیستی          یادتو یادمهر و وفای تو می کنم

خودنامه ای برای خود می نویسیم و           آن را همیشه پست به جای تو می کنم

وقتی که نامه میرسد ازسوي تو به من          می خوانم و دوباره یاد تو می کنم

چه كنم؟

دلم از سنگ كه نيست!

چه دل است اين دل من؟ كه زيك لرزش اشك بر رخ رهگذري،

يا زناليدن مادر بر فراق پسري، دل من ميشكند.

چه كنم ؟دلم از سنگ كه نيست، گريه در خلوت دل ننگ كه نيست.

چه دل است اين دل من؟

هر كجا اشك يتيمي رنجور، ميچكد بر سر مژگان سياه، دل من ميشكند.

دلم از ناله مرغان چمن ميشكند. زخيال غم مردم دل من ميشكند.

چه كنم؟ دلم از سنگ كه نيست.گريه دل خلوت دل ننگ كه نيست.

چه كنم؟ دل من ميشكند.

"مهدي سهيلي"

به آهنگ دل من مينوازي ني، بزن چوپان كه من با يك جهان افسردگي،

سوزي به جان دارم و باشد داغ صد حسرت نهان در سينه دلتنگم.

لبم خاموش، دل كانون فرياد است.

بزن چوپان دلم تنگ است، طنين نغمه هايت مي نوازد تار جانم را،

بخوان فرياد كن، با نغمه هاي سينه سوز خويش از من ياد كن.

تو ميداني كه در دشت سياه زندگاني، بوته هاي عشق خشكيده .

بزن چوپان دلم تنگ است. بخوان چوپان كه دنيا پر زنيرنگ است.

لبم خاموش، نه قفلي بر دو لب دارم نه مهري بر زبان دارم.

دريغ از بيم صيادي كه باشد در كمين من، ميترسم من اي چوپان ،

سكوت من كه هم چون كوه سنگين است، ازبيم قفس باشد.

مرا هم شوق فرياد است، اگر فرياد رس باشد.

شب سردي ست، و من افسرده. راه دوري است، و پايي خسته. تيرگي هست و

چراغي مرده. نيست رنگي كه بگويد با من اندكي صبر، سحر نزديك است. هر دم اين

 بانگ برآرم از دل: واي، اين شب چقدر تاريك است! خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

 قطره اي كو كه به دريا ريزم؟ صخره اي كو كه بدان آويزم؟ مثل اين است كه شب

نمناك است. ديگران را هم غم هست به دل، غم من، ليك، غمي غمناك است

کلبه ي محصور وجود، من اگر در اين خلوت خاموش سکوت، اگر از ياد تو يادي نکنم،

مي شکنم اگر از هجر تو آهي نکشم، تک و تنها به خدا مي شکنم، مي شکنم

اما باور کن : سرنوشت را نميتوان ازسر نوشت

با من بيا

كين جاده هاي سبز

در انتظار توست

بردار كوله را

اين آسمان پاك

چشمش به گام توست

يك سينه ياد دوست

يك كهكشان سپاس

چشمي ز جنس ابر

دستي پر از نياز

آغاز كن بيا،

در بيكران عشق

آغاز كن سفر

مقصد، سراي دوست

"برگرفته از مجله موفقيت"

جلوتر از من قدم بر ندار شاید دنبالت نیایم

پشت سرم راه نرو شاید من راه را بلد نباشم

در کنارم گام بردار و همراهم باش.

چه می شد خدایا؟

چه می شد اگر ساحلی دور بودم

شبی با دو بازوی بگشوده خود

تو را می ربودم

تو را می ربودم.

بمير اي عشق كه سوزاندي دلم را           نكن خاموش ، محبت تو دلم را

چرا مردم  زخود احساس ندارند                كه سوزند ، سينه شاه  دلم را

چرا هركس ز خود لايق بداند                   كسي كه صاحب است،تاج دلم را

                                           

 چرا بيگانه را آشناست او هنوز                 كسي كه غمش آزرد ، اين دلم را

چرا پژمرده شد او در شباب زندگي           خواهری كه سرلوحه خوبيست دلم را 

شب است و سكوت وخلوت و تنهايي

منم و غم گذشته تا تو باز آيي

دل است و اميد است و آرزوي رويايي

و حقيقت تلخي كه تو بي مايي

منم و عشق گذشته و ناز بي جايي

اسير خاطراتم و فكر رسوايي

شب است و ستاره هست و بي خوابي

غم است و گريه هست و بي تابي

حسرت است و انتظار هست ويك رازي

كه گرفته است عشق تو مرا به بازي

" الهام "

خطا كردم كه دل را با نگاهت آشنا كردم

نفهميده شكستم دل، غرورم را فدا كردم

خطا كردم در آن لحظه كه افتادم به دام تو

نشستم در سر راهت، چه بيهوده وفا كردم

خطا كردم چرا كه آتش عشقت به پا كردم

به پاس دل سپردن من دلم را فدا كردم

خطا كردم نسنجيده دلم را با تو آشنا كردم

به پاي عشق رويايي، چه حسرتها نگاه كردم

خطا كردم چرا باور نداريد من پشيمانم

براي زندگي بي عشق، با دل وعده ها كردم

خطا كردم نبودم لحظه اي هرگز به ياد تو

ببخشايم دل پاكم، من اشتباه كردم

"الهام"